ಲೇಖಕರು: ಗಣೇಶ ರಾಮಚಂದ್ರ ಮಾಂಡ್ರೆ
ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಅರಿವು ಬೋಧಿ ಪ್ರಕಾಶನ
ಮನೆ ತುಂಬ ಸಂತೋಷ. ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀ ರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಮಗುವನ್ನು ಹತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಮನೆಯವರು “ಅಮ್ಮ” ಎಂಬ ಮೊದಲ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಸಂಭ್ರಮದ ಮಧ್ಯೆ, ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತ್ತು — ಅವನ ಅಪ್ಪ, ಶಂಕರ.
ಆರವ್ ಬೆಳೆದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಾಯಿಯ ಸುತ್ತಲೇ ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಬಿದ್ದರೆ “ಅಮ್ಮ” ಎಂದು ಅತ್ತ. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವಾದರೆ “ಅಮ್ಮ” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ. ತಾಯಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಊಟ, ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಮಲಗು — ಅವನ ಲೋಕವೇ ಅಮ್ಮ. ಆದರೆ ಆ ಮನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮೌನ ಸ್ತಂಭ — ಅಪ್ಪ.
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಎದ್ದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಮಳೆ ಇರಲಿ, ಬಿಸಿಲಿರಲಿ, ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಪೂರ್ತಿ ದುಡಿದು, ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ, ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಗನಿಗೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ “ನಾನು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ದುಡಿತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆರವ್ಗೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಆಸೆ ಬಂತು. ಶುಲ್ಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ. ಅವನು ತಾಯಿಗೆ ಕೇಳಿದ. ತಾಯಿ ಮುದ್ದಾಗಿ “ಸರಿ ಮಗು” ಎಂದಳು. ಆದರೆ ಆ ಹಣವನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಮಾರಿದ. ಪ್ರವಾಸದಿಂದ ಬಂದು ಮಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಹೊಳಪು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅವನು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ.
ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಆರವ್ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಪದವಿ ದಿನ, ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಜನಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದವು. ತಾಯಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆರವ್ ಅಪ್ಪನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕಡುಬಣ್ಣದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ — ವರ್ಷಗಳ ದುಡಿತದ ಗುರುತುಗಳು.
ಆ ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಆರವ್ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿಗೆ ಕುಳಿತ. “ಅಪ್ಪ, ನಾನು ಕಂಡ ದೇವರು ಅಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ, ಆ ದೇವರಿಗೆ ದೇವನಾದವನು ನೀನೇ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿತು. ಮಾತು ಬಾರದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಕೈ ಮಗನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು — ಅದೇ ಅವನ ಆಶೀರ್ವಾದ.
ಆ ದಿನದಿಂದ ಆರವ್ ಅರಿತುಕೊಂಡ —
ಅಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಳು,
ಅಪ್ಪ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮೌನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವನು.
ಮನೆಯ ನಿಜವಾದ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ನಾಯಕ — ಅಪ್ಪ.
