ಲೇಖಕರು: ಗಣೇಶ ರಾಮಚಂದ್ರ ಮಾಂಡ್ರೆ
ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಅರಿವು ಬೋಧಿ ಪ್ರಕಾಶನ
ಪ್ರೇರಣೆ: ಹರೀಶ ಯಡವಾಣೆ
ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗಾಗಿ ಮಹಾಯುದ್ಧ ನಡೆದಿತ್ತು. ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಕೌರವರು — ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರೇ — ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕಾಗಿ, ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಭೂಮಿಗಾಗಿ ರಕ್ತ ಹರಿಸಿದರು. ಅಂದು ಆ ಭೂಮಿ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕುದುರೆಗಳ ಚಪ್ಪರಿಸುವ ಶಬ್ದ, ಶಂಖನಾದ, ಬಾಣಗಳ ಘರ್ಷಣೆ, ವೀರರ ಗರ್ಜನೆ — ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದವು. ಅರ್ಜುನ ತನ್ನ ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಕೃಷ್ಣ ಧರ್ಮದ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು. ಯುದ್ಧ ಮುಗಿಯಿತು.
ಅನೇಕ ಜೀವಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದವು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಶತಮಾನಗಳು ಹರಿದವು.
ಇಂದು ಆ ಭೂಮಿ ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಡುತ್ತಾರೆ. ರೈತರು ಹೊಲ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಗಾಳಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಕೋಪ ಇಲ್ಲ, ಅವರ ಅಹಂಕಾರ ಇಲ್ಲ, ಅವರ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭೂಮಿ ಇದೆ.
ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ಬಾಲಕ ತನ್ನ ತಾತನನ್ನು ಕೇಳಿದ:
“ತಾತಾ, ಇಲ್ಲಿ ಏನಾಯ್ತು?”
ತಾತನು ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ: “ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಭೂಮಿಗಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯೇ ಉಳಿದಿತು. ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದವರು ಇಲ್ಲ.”
ಬಾಲಕನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ:
“ಆಗ ನಾವು ಯಾಕೆ ಜಗಳ ಮಾಡಬೇಕು?”
ತಾತನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತು.
“ಅದೇ ಪಾಠವನ್ನು ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕು ಮಗಾ — ಭೂಮಿ ಯಾರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ, ನಾವು ಭೂಮಿಯವರು.”
ಗಾಳಿ ಮತ್ತೆ ಬೀಸಿತು…
ಮಣ್ಣಿನ ಕಣಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು — “ಯುದ್ಧಗಳು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ. ಭೂಮಿ ಶಾಶ್ವತ.”
