ಲೇಖಕರು: ಗಣೇಶ ರಾಮಚಂದ್ರ ಮಾಂಡ್ರೆ
ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಅರಿವು ಬೋಧಿ ಪ್ರಕಾಶನ
ರಾಘವ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕನಸನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅದು ಮೀರಾ. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನೇ ತನ್ನ ಲೋಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವಳ ನಗು, ಅವಳ ಮಾತು, ಅವಳ ಕನಸುಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ರಾಘವನ ಉಸಿರಿನ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು. ಮೀರಾಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳು ಬಂದವು, ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳು ಕರೆದವು. ರಾಘವ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟ, ಆದರೆ ಅವಳು ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದಳು.
“ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಾ ನಿಜ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕು ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ಹೊರಟುಹೋದಳು. ಆ ದಿನ ರಾಘವ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಡೆದುಹೋದ. ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದುದೇ ತನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿತು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅವನ ಬದುಕಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಬಂದದ್ದು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ.
ಅವಳು ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಲಿಲ್ಲ, ಭರವಸೆಗಳನ್ನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅವನ ದುಃಖದ ಬಳಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕೂತಳು. ಅವನು ಸೋತಾಗ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬಿದ್ದಾಗ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು.
“ನೀನು ಸಾಕು,” ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿದ ಸತ್ಯ. ರಾಘವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಹೊತ್ತಿಹೋಗುವ ಬೆಂಕಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸುಡುವ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೊದಿಕೆ ಆಗುವುದೂ ಹೌದು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಕ್ಕ. ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ತನ್ನನ್ನು ಮುರಿದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ತನ್ನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೀತಿ ತನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನು ಮನಸಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡ—
“ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನಿನಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸು.
ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನಿನ್ನ ನಾಶ ಮಾಡಿದರೆ, ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ.”
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಘವ ಗೆದ್ದಿದ್ದ. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ… ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ.
